.•* •. .•. دفترچه خاطرات من .•* *•. .

آخرین پست

asheghkoshon — Sat, 05 Apr 2008 18:08:18 GMT

سلام

ميدونم از سال جديد خيلي گذشته ولي سال نو رو با تاخير بهتون تبريك ميگم

نميدونم چي بگم چون حرفي واسه گفتن ندارم

فقط اومدم بگم خداحافظ

من از كسي نه ناراحتم نه دلخور ، رفتنم هم به خاطر يه مسئله شخصيه

نميخواستم وبم رو اپ كنم ولي گفتم اين نامردي بدون خداحافظي از پيش اونايي كه دوستم بودن برم واسه همين وبم رو اپ كردم كه هم از دوستام خداحافظي كنم و هم از دشمنام از نارفيقا از اونايي كه از دستم دلخور بودن از اونايي كه بهم نامردي كردن و از پشت خنجر زدن من به روي خودم نياوردم ازشون بخوام كه منو ببخشن

خودم خوب ميدونم كه اين خداحافظي دوممه

ولي اين دفعه مثل دفعه قبل نيست اوندفعه از بچه هاي پچ پچ ناراحت بودم كه خواستم برم ولي اين دفعه از خودم ناراحتم

خيلي چيز ها از بچه هاي پچ پچ از بچه هاي كلوب ياد گرفتم هم روزاي خوب بود هم روزاي بد

خلاصه اين كه از همه ي بچه هاي پچ پچ و بچه هاي كلوب اگه بدي كردم معذرت ميخوام براي همه ارزوي موفقيت ميكنم و خدا حافظ

انتظار....

asheghkoshon — Wed, 09 Jan 2008 02:26:10 GMT

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی

باز ای سپیده ی شب هجران نیامدی

شمعم شکفته بود که خندد بروی تو

افسوس ای شکوفه ی خندان نیامدی

زندانی تو بودم و مهتاب من ، چرا

باز امشب از دریچه ی زندان نیامدی

با ما سر چه داشتی ای تیره شب که باز

چون سرگذشت عشق به پایان نیامدی

مگذار قند من که به یغما برد مگس

طوطی من که در شکرستان نیامدی

شعر من از زبان تو خوش صید دل کند

افسوس ای غزال غزلخوان نیامدی

گفتم به خوان عشق شدم میزبان ماه

نامهربان من تو که مهمان نیامدی

خوان شکر به خون جگر دست میدهد

مهمان من چرا به سر خوان نیامدی

دیوان حافظی تو و دیوانه ی تو من

اما پری به دیدن دیوان نیامدی

نشناختی فغان دل رهگذر که دوش

ای ماه قصر بر لب ایوان نیامدی

گیتی متاع چون منش آید گران به دست

اما تو هم به دست من ارزان نیامدی

صبرم ندیده ای که چه زورق شکسته یی است

ای تخته ام سپرده به طوفان نیامدی

عیش دل شکسته عزا میکنی چرا

عیدم تویی که من به تو قربان نیامدی

در طبع شهریار خزان شد بهار عشق

زیرا تو خرمن گل و ریحان نیامدی

استاد شهریار

پشت دريا ها

asheghkoshon — Thu, 22 Nov 2007 02:44:18 GMT

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که دربیشه عشق
قهرمانان را بیدار کند
قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید
همچنان خواهم راند
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
می فشانند فسون از سر گیوهاشان
همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
دور باید شد دور
مرد آن شهر اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود
هیچ اینهتالاری سرخوشی ها را تکرار نکرد
چاله ابی حتی مشعلی را ننمود
دور باید شد دور
شب سرودش را خواند
نوبت پنجره هاست
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند
پشت دریا ها شهری است
که در آن پنجرهها رو به تجلی باز است
بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله به یک خواب لطیف
خک موسیقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد
پشت دریاها شهری است
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند
پشت دریا ها شهری است
قایقی باید ساخت

حسني ما يه بره داشت

asheghkoshon — Sat, 22 Sep 2007 03:44:18 GMT

حسني ما يه بره داشت

بره شو خيلي دوس ميداشت

بره ي چاق و توپولي ، زبر و زرنگ و توقولي

دس كوچولو ، پا كوچولو ، پشم تنش كرك هلو

خودش سفيد ، سمش سيا ، سرو كاكلش رنگ حنا

بچه هاي اين ور ده ، اون ور ده ، پايين ده ، بالاي ده

همگي باهاش دوس بودن

صبح كه ميشد از خونه در مي اومدن

دور و برش جمع مي شدن ، پشماشو شونه مي زدن

به گردنش النگ دولنگ ، گل و گيله هاي رنگارنگ

حسني ما سينه اش جلو سرش بالا قدم ميزد تو كوچه ها نگاه ميكرد به بچه ها

يه روز بهار

باباش اومد تو بيشه زار

داد زد : اهاي حسن بيا كجايي بابا ؟

بره تو بيار ، خودتم بيا

قيچي تيز

پشم سفيد

بره رو گرفت ، پشماشو چيد

بره ي چاق و توپولي ، زبرو زرنگ و توقولي

شد جوجه ي پر كنده

همگي زدن به خنده

يشيه ميگفت : تو بره اي يا بچه موش لخت راه نرو يه چيزي بپوش

حسني ما

شونه اش بالا

سرش پايين قدم ميزد تو كوچه ها

نگاه ميكرد روي زمين

ننه ي حسن دوون دوون اومد بيرون

پشما رو بسته بسته كرد

سفيد و گلي دو دسته كرد

ريسيد و تابيد و كلاف كرد

شست و تميز و صاف كرد

منظم و مرتب

پيچيد توي چادر شب

يه جفت ميل و يه مشت كلاف

حالا نباف و كي بباف

ننه حسن سر تا سر تابستون

نشسته بود تو ايوون

بي گفتگو ، بي هاي و هو

براي حسن لباس ميبافت

فصل زمستون كه رسيد بارون اومد ، برف باريد

حسني ما ، لباسو پوشيد خرامون اومد ميون ميدون

حيوونا شاد و خندون

خانمي گفت : لباس حسن عالي شده قشنگ تر از قالي شده

پيشيه ميگفت :‌لباس حسن قشنگه مث پوست پلنگه

ببعي ميگفت : بع ، سرده هوا ، نع

اما حسن ، لباس به تن ، خنده به لب

شونه شو داده بود عقب

ميون برف بارون قدم ميزد تو ميدون

باباش بهش نيگاه ميكرد دود چپق هوا ميكرد

ننه ش ميگفت : ننه حسني ماشالله چشم نخوري ايشالله

به ياد بچگي

خداحافظ

asheghkoshon — Sun, 26 Aug 2007 02:38:18 GMT

سلام

نميدونم از كجا شروع كنم

اصلا بايد چي بگم ؟

ميدونم خيلي اشتباه كردم الان هم دارم تقاص اشتباهام رو پس ميدم

بزگترين اشتباهم اين بود كه خودمو قاطي شما ها كردم من با شما فرق دارم خواستم خودمو مث شما ها كنم ولي نتونستم

همين كه يه سال تونستم باهاتون بمونم خودش حرفيه

اي كاش هيچ وقت پچ پچ رو باز نكرده بودم

اي كاش هيچ وقت مستر نميشدم

اي كاش هيچ وقت مسعود از پيشمون نميرفت

اي كاش هيچ وقت اون ميخ رو به ديوار قلب كسي نميزدم

اي كاش هيچ وقت از كسي طرف داري نميكردم

اي كاش هيچ وقت به كسي نميگفتم داداشي

اي كاش هيچ وقت ...................

و اي كاش هاي ديگه

يارو ميگه كاش رو كاشتم هيچي سبز نشد

گفته بودم پچ پچ نميام ولي نتونستم سر قولم بمونم هر از گاهي كه مسنجر رو باز ميكردم وسوسه ميشدم بيام

نميگم اعتماد به نفس نداشتم

داشتم

ولي چيزي كه مجبورم ميكردم برگردم چيزي جز دلتنگي نبود

دلتنگي براي اونايي كه يه سال باهشون گفتم و خنديدم

براي اونايي كه بعد از مستري من ميگفتن تو با من حرف نزن

براي اونايي كه يه زماني بهشون ميگفتم داداشی اونا به من ميگفتن ابجي

براي اونايي كه بعد از چند روز باز به پچ پچ برگشتم حتي جواب سلامم رو هم ندادن

ميگن اينترنت دهكده ي جهانيه

ولي چه قد دنياي پچ پچ ما كوچيك بود

دوست ندارم كسي برام دل بسوزونه از اين كار خيلي متنفرم

نمیخواستم بنویسم که دارم میرم

ولي به احترام اوني كه ميگفت سعي كن بنويسي حتي اگه بد باشه نوشتم

عمو محمد و بانو صدف ، حاج داريوش و ليلا و ليمو شيرين ، دادا سعادت و تينا دادا سعيد و مينا ،شكيبا و شادي ، بهنام ، ملي و بابك ، شادمهر و افسانه ،آریا، رحمان ، آرش كابلي ، مسيح ، س م ،عيسي ، شيدا ، شبنم ، پرستو تهروني ، نغمه ، دادا اميد و نازنين ، دادا مهربد ، دادا ماني ، احسان و ساغر ، ناجي و نوا ، باربي ، عمو يحيي ، كسري ، ننه جون ، دختر جمعه ،دادا كامياب ،هجران ،امير، داركوب، پرنسس ، ابجي فرشته ، ابجي رز، 110 ، سفير ، اهورا و ماني و بابك ، دادا صابرو ابجي نسيم ،علي 11، محسن ،رزيتا ،شهرام ، مزاحم و ابليس ،فروهر، سعيد و.....

همين جا براي همتون آرزوي بهترين روز هاي زندگي رو دارم

اميدوارم هر جا باشين موفق باشيد

هميشه به يادتونم

حلاليت

عنوان نداره واسه دل خودم نوشتم

asheghkoshon — Mon, 23 Jul 2007 02:44:18 GMT

امشب آسمان دلم ابري ست و چه زيبا ست كه غم آن راب ا گريه براي دوست و براي فراق از او سبك كنم اشك در آستانه چشمهايم خيمه زده و من قايق انديشه ام را بر خلاف جهت زمان به عقب ميرانم.

لحظه هايي را به ياد مي آورم كه به سرعت باد گذشتند . ساعت ها كه خاطره ها را پنهان مي ساختند و روز ها كه با گذشت خود ورقمهاي دفتر زندگي ام را ترجمه كردند و من به ياد اولين روز آشنايي ، روزي كه تو را ديدم اشكي تقديمت ميكنم . آن روز كه غريبانه پا بر سرزمين قلبم نهادي به پاي قدمت گلهاي زيباي محبت رابرايت چيدم و آن گاه كه از شوق آشنايي دنبال واژه اي ميگشتم تو سلام كردي و اولين قدم را گذاشتي .من آرام آرام در كوچه پس كوچه هاس دلت قدم زدم تا تو را بيشتر بشناسم و آن گاه كه اجازه دادي در درياي چمانت به جستجوي گمشده خود را يافتم و تو مرواريدي از محبت را به من هديه دادي وقتي با تو بودم زندگي معناي تازه اي يافت . ياد طراوت و شادابي خاصي به روح شكسته ام ميداد و دوستي با تو جز بوي محبت نميداد .

امروز كه تو رفته اي غبار خاموشي پنجره آشنايي را گرفته ولي من از قلب تو روزنه اي به سوي اميد باز خواهم كرد به اميد باز خواهم كرد . به اميد آن كه من آرام در گوش تو زمزمه كنم كه دوستي زيبا ، كلامي است كه مي توان در پس گلبوته هاي آن به دور از نيرنگ و ريا زندگي كرد ومن صادقانه به تو قول ميدهم كه هر گز ياد تو را بر ايوان فراموشي پهن نكنم.

من اينك به اين نكته ايمان دارم كه در برابر عظمت و سادگي دوست جز وفاداري كاري شايسته نيست و من در برابر اين همه تنها از تو ميخواهم كه بگذاري هميشه ميهمان قلب تو باشم .......

سلام

الهام جون نميدونم هنوز به وبلاگم سر ميزني يا نه ؟

اين شعر رو يادته ؟

روي يه كاغذ سر رسيد نوشتي

اون روزو يادته ؟

ساعت يه ربع به پنج روز 18/11/83 سر كلاس اديبات با خانم مينا

ياد خانم مينا هم به خير

يادته اون روز منو از كلاس انداخت بيرون تو و نازي هم پشت سر من اومدين بيرون

الهام جون دلم برات خيلي تنگ شده شده به اندازه سوراخ جوراب يه مورچه

شيوا رفت ؛ منو تو نازي تنها شديم به هم قول داديم هيچ وقت هم ديگه رو تنها نذاريم

من رشته ام رو عوض كردم ولي سر قولم موندم هفته اي دو بار با نازي بهت سر ميزدم

تو رفتي لندن منو نازي مونديم

الهام ؛ نازي هم رفت اهواز من تنها شدم

شدم يه تنهاي واقعي

ديروز بد جوري دل آسمون گرفته بود دل من بد تر از دل آسمون آسمون اشكي نميريخت ولي آسمون من بد جور اشك تنهايي رو فرو ميريخت

دلم هواي تو شيوا نازي رو كرده بود

به باد بچه گي كه هر چهار تايي با هم ميرفتيم خونه مامان جون تا شب بازي ميكرديم

رفتم خونه مامان جون .

ديگه نه خبري از بوي غذاي مامان جون بود نه خبري از برق زدن خونه بود نه از بوي شمندوني ها و نرگس ها خبري بود ونه خبري از سرو صداي ما چهار تا

تنها چيزي كه از اين خونه مونده بود يه خونه كه ديگه كم كم به يه خرابه داشت تبديل ميشد باغچه اي كه درختاش همه خشك خشك شده بود وسط باغچه پر بود از برگ درختاي باغچه ايي كه سايه اونا خونه ي بازي ما بود همه خاطرات 10 سال بچگي برام زنده شد . اي كاش شيوا بود ميديد كه بعد از رفتنش ديگه ما تو اون باغچه بازي نكرديم

الهام جون نازی جون امید وارم هر جا هستید به خوبی زندگی کنید

در پناه حق

بازم سلام بچه ها

با عرض معذرت به خاطر یه سری مشکلات که همش زیر سر یه نفره مجبورم تمام نظر سنجی ها بعد از تایید به ثبت برسن

راه های ساده، برای ‌رسیدن به موفقیت

asheghkoshon — Sat, 07 Jul 2007 02:28:18 GMT

ممکن است تصور کنید که شما راهتان با آن دسته افراد موفقی که پیوسته کامیابی‌های تازه حاصل می‌کنند، یکی نباشد. البته ممکن است آن‌ها توانایی‌هایی داشته باشند که شما فاقد آن هستید.

همیشه به یاد داشته باشید: موفقیت آموختنی است و تنها تفاوت شما با آن‌ها این است که آن‌ها همیشه یک سری عادات خاص را به کار می ‌بندند و این باعث کامیابی‌شان می‌شود.

موفقیت همین است: راه و روش‌های زندگی هوشمندانه.

1- با دقت لباس بپوشید.

قبل از ترک منزل به سمت محل کار، زمانی را صرف چک کردن شیوه ی لباس پوشیدن خود کنید و اطمینان حاصل کنید که آیا لباس مناسب به تن کرده‌اید یا خیر. ممکن است بعضی‌ها بگویند که لباس برای آدم ارزش نمی‌آورد، اما به عقیده من کاملاً اشتباه است. دنیای کار و تجارت تا حد زیادی روی این مساله می‌چرخد. البته لازمه ی منظم بودن و انتخاب رنگ های هماهنگ هیچ گاه با لباس های گران قیمت و مد گرائی همراه نیست اگر مثل یک فرد موفق لباس بپوشید، دیگران هم مثل یک فرد موفق با شما برخورد می‌کنند پس در شیوه ی لباس پوشیدن‌تان تجدید نظر کنید.

2- مثل برنده‌ها بیندیشید.

رفتار خود شخص نقش بزرگی در موفقیتش دارد. دیدگاه‌تان نباید هیچ‌گاه مثل انسان‌های شکست خورده باشد. خوب است که پیشرفت‌ها و دستاوردهایی را که در راه آن‌ها تلاش می‌کنید، برای خود مجسم کنید. همیشه نیمه ی پر لیوان را ببینید. مردم هم همیشه از افراد موفق تبعیت می‌کنند، نه منفی بافان.

3- جزیی از یک گروه باشید.

موفقیت، اکثر اوقات یک کار گروهی است . یک گلزن در فوتبال ، هیچ‌وقت به تنهایی نمی‌تواند موفقیت کسب کند، با همکاری و مساعدت اعضای مختلف یک گروه، موفقیت به دست می‌آید. اگر در یک گروه کار می‌کنید، تا جایی که می‌توانید مسوولیت‌ها و کارهای خود را به بهترین نحو ممکن انجام دهید و از دیگران نیز همین انتظار را داشته باشید. در این حالت است که موفق خواهید شد.

4- احساسات خود را به روشنی بیان کنید.

وقتی همه ی قدم‌ها را به دقت بردارید، تنها چیزی که ممکن است مانع رسیدن شما به موفقیت شود، مهارت‌های ارتباطی است، خود را در یک جلسه ی کاری تصور کنید. رییستان از شما نظرخواهی می‌کند. شما دقیقاً می‌‌دانید که چه باید بگویید تا مشکل حل شود، اما در بیان آن عاجزید. صدایتان و کلماتتان هیچ‌کدام یاریتان نمی‌کند. این‌جاست که همه کم‌کم از شما دوری می‌کنند. پس یاد گرفتن مهارت‌های ارتباطی یکی از اصول اولیه است.

5- همیشه نتیجه را در ذهن داشته باشید.

هر کاری که انجام می‌دهیم، قطعاً دلیلی دارد و برای رسیدن به نتیجه‌ای مشخص است که همه این کارها را انجام می‌دهیم. در محل کار هم باید همین‌طور باشد. هر کار ناخوشایندی را هم که مجبور به انجامش هستید، با در نظر گرفتن نتیجه و هدف‌تان به دقت انجام دهید .

6- منظم باشید.

هنگام کار کردن روی یک پروژه، قدم به قدم همه ی مراحل را به دقت طی کنید. برای کار خود طرح و برنامه داشته باشید. اگر قسمتی از کار را نا دیده بگیرید، مطمئنا کارتان به نتیجه نخواهد رسید.

7- انتقاد نکنید.

گروهی از مردم فقط برای ایراد گرفتن از دیگران زندگی می‌کنند. شما این‌طور نباشید، اگر در کار کسی ایرادی مشاهده کردید، مثل یک معلم به او گوشزد کنید. کسی را مسخره نکرده و بیش از حد شکایت نکنید. زمانی هم که کاری شایسته ی ستایش است، تحسین کنید.

8- مودب باشید.

سعی کنید در برخورد با دیگران همیشه مودب، مشتاق و علاقه‌مند باشید. مردم در مورد ما با نحوه ی برخوردمان با آن‌ها قضاوت می‌کنند. خوش‌خلق باشید و رفتارتان را اصلاح کنید.

9- با انتقادهایی که از شما می‌شود به خوبی برخورد کنید.

وقتی کسی از شما انتقادی می‌کند، ابتدا ببینید منبع معتبری دارد یا خیر. راحت است که انتقاد را نادیده بگیرید و پیش خود بگویید: «طرف حسود بود.» اما خوب است که گهگاه خودمان را همان‌طور که دیگران می‌بینند، ببینیم. روی انتقادات دیگران فکر کنید و توصیه‌ها را نادیده نگیرید.

10- الگو باشید.

همیشه کارها را طوری انجام دهید که انتظار دارید دیگران انجام دهند. این کار بسیار تأثیرگذار است و در کل شرکت، انعکاس پیدا می‌کند. اگر همیشه کارهایتان را به بهترین نحو انجام دهید، در کارتان نمونه خواهید شد و دیگران نیز به عنوان یک سرمشق از شما پیروی می‌کنند.

11- صبور باشید.

چیزی به اسم موفقیت یک شبه، یا یک شبه ره صد ساله رفتن وجود ندارد. حتی آن‌ها که به نظر شما یک دفعه موفق شدند نیز مطمئن باشید که برای رسیدن به این موفقیت زمانی طولانی تلاش کرده‌اند. رسیدن به موفقیت نیازمند گذر زمان است. باید صبور باشید و همیشه هدف را در ذهن‌تان نگاه دارید.

12- چیزهای جدید بیاموزید.

سعی کنید همیشه در زمینه کاريتان از اطلاعات روز با خبر شوید و علوم جدید مربوطه را یاد بگیرید. همیشه سطح دانش خود را بالاتر از دیگران نگاه دارید، تا موفق شوید.

http://www.tebyan.net/

۱۶/۰۴/۸۶

قدرت تفكر خلاق و سيال سازي ذهن

asheghkoshon — Tue, 12 Jun 2007 03:20:18 GMT

برخي انسان ها ، در هنگام تبادل نظر با ديگران ، پيش از آنكه توجه ي خود را متوجه ي اظهارات و ديدگاههاي طرف مقابل سازند ، عمدتا" ذهنشان متوجه ي مسايل و مطالبي است كه ميخواهند آن را به گوش طرف مقابل برسانند . اين امر سبب ميشود كه از نكات و ظرايف احتمالي سخنان فرد مقابل غافل شده و به اين شكل شانس خويش را براي برقرارسازي تعاملات مثبت از دست بدهند ، روشن است كه اين امر نيازمند بسترهايي است كه فرد به آن وسيله ميتواند راحت تر هدفش را عملي سازد .يكي از بستر هاي مهم اين است ؛ كه فرد ، آراسته به مهارت هاي راهگشا براي ارتباط با ديگران باشد

سه نكته حائز اهميت است ، كه در زير به آنها اشاره مي شود :

الف ) در هنگام فرآيند انديشه ورزي خلاق ، بايد به هر طريق ممكن تراوشات ذهني و ايده هاي گوناگون را به غل و زنجير بكشيد و به اين وسيله ، مانع از فرار كردنشان شويد ؛ زيرا تراوشات ذهني ، به سان جرقه هايي گذرا بوده و ممكن است كه براي هميشه از دسترس فرد خارج شوند . بنابراين لازم است كه آنها را ثبت و ضبط كنيم .

ب ) هيچگاه در لحظه فوران راهكارها ، متوقف نشويم و مشغول ارزيابي كردنشان نشوديم .

ج ) پس از اين كه راهكار هاي مختلف ثبت و ضبط شدند ، در اين مرحله بايد به ارزيابي همه جانبه ايده هاي مختلف بپردازد .

نكات مهم :

1: به كاري كه قصد انجامش را داريد ايمان داشته باشيد .

2: به هر طريق ممكن ، خود را از تصلب و انجماد فكري خلاصي داده و در گذشته و عادات هميشگي متوقف نشويد .

3: پيوسته بازدهي و راندمان كارتان را افزايش دهيد .

4: در مسير تحقق اهداف معقول و مقبول ، از خود بپرسيد كه چگونه دامنه تلاشم را افزايش دهم . اين تفكر باعث تلاش بيشتر ميشود .

5: خود را به مهارت ارتباطي كارآمد مسلح سازيد . ( رعايت هنر مفيد گوش دادن )

6: از هنر تفكر خلاق به بهترين صورت استفاده كرده و به اين واسطه از فسيل شدگي و در خودماندگي بگريزيد.

سرنوشت وتقدیر

asheghkoshon — Mon, 07 May 2007 05:50:18 GMT

مثالی داریم در زبان فارسی که می گوید : آمد به سرم از آنچه می ترسیدم

حتما" با افرادی بر خورد داشته اید که هر چه در زندگیشان پیش می آید می گویند تقدیر من چنین بوده یا به زبان دیگر از ابتدا اقبال من روی پیشانییم نوشته شده و کلا" هر تصمیمی که می گیرند نتیجه اش هرچه که باشد آنرا به پای خوش شانسی و یا بدشانسی می گذارد. ولی واقعا" این مسئله حقیقت دارد که خدا برای هر یک از ما سرنوشتی را رقم زده است؟

برای یکی خوشبختی و برای دیگری بدبختی؟ آیا ما هم مثل ماشینهای کوکی که از پیش برنامه ریزی شده اند – طراحی شده ایم؟ اگر چنین باشد چطور خدا میتواند بخاطر اعمال و کردار ما – ما را داوری کند ؟ ما که از خود قدرتی برای انتحاب نداشتیم – مثلا" اگر خداوند در زندگی و در تقدیر ما نوشته که من دزد باشم و دزدی کنم – چطور می تواند مرا به عنوان دزد محکوم و مجازات کند چون در واقع این خود اوست که برای من چنین رقم زده و یا اگر در تقدیر من او رقم زده است که من قاتل و جانی باشم – چطور می تواند مرا به جرم قتل داوری و محکوم نماید؟ چون در واقع من از خود هیچ کاری نکرده ام بلکه آنچه که انجام داده ام در تقدیر من نوشته شده است و محکوم به این سرنوشت هستم .

باید به شما بگویم که این فکر صد در صد اشتباه و کاملا" با اصول کتابمقدس مغایرت دارد چون در وحله اول خداوند را متهم به بی عدالتی می کند و در وحله دوم مسئولیت مرا نسبت به آنچه که انجام می دهم از بین می برد. که چطور خدایی عادل می تواند مرا نسبت به کاری که هیچ گونه حق انتخابی در انجام دادن یا ندادن آن نداشنم داوری و مجازات بکند؟ چگونه می توان قبول کرد که خدای عادل برای یکی خوبی را خواسته باشد و برای دیگری بدی را؟ برای یکی که عمر خود را در اندوه و غم بگذراند و برای دیگری شادی و آسایش و آرامش را – برای یکی حسرت کشیدن در تمامی ایام عمر و برای دیگری موفقیت در هر کاری را. از خصوصیات زبیای خلقت ما آزادی انتخابی است که خدا به انسان عطا کرده – تا بین خوب و بد تصمیم گرفته و انتخاب کند. کلام خدا می گوید: در مقابل شما برکت و لعنت را قرار داده ام خداوند می فرماید برکت را انتخاب کنید چون راههای من برای شما سلامتی است و خواست من برای شما سعادتمندی . پس این انتخاب ما است و نه نقدیر و سرنوشت . هر تصمیمی که می گیریم نتیجه آن مستقیما" ما را تحت تاثیر می دهد – تصمیمات امروز ما در حقیقت فردای ما را می سازد.

هنرمندی تصویری از عیسی مسیح می کشید بعد از اتمام کار آن را به یکی از دوستانش نشان داد و نظر او را در مورد کارش سوال کرد. در این تصویر عیسی مسیح پشت دری ایستاده و آن را می کوبید که طبق آیه ای است در کتابمقدس که می فرماید: بر قلب تو ایستاده در می زنم اگر باز کنی داخل شده و با تو خواهم بود.

دوست این هنرمند به این تصویر با دقت نگاه می کند و بعد از تحسین کردن کار او می گوید: نقاشی بسیار زیبایی است فقط یک نکته در آن فراموش شده است و آن این است که برای این در دسنگیره نگذاشته ای . نقاش با تبسمی می گوید: این در با همه درهای دیگر فرق می کند چون این در قلب انسان است که از بیرون قفل و دستگیره ندارد و شخص حتما" باید آن را از داخل باز کند – یعنی صاحب قلب. پس بخاطر داشته باشد آنچه که می کند صد در صد تصمیم ما و انتخاب ما است که آن را با اراده آزاد و با میل خود انجام می دهیم . اگر امروز ما در زندگی خود تصمیم بگیریم که دست رد به سینه خدا بزنیم و مرتب به او بگوییم که اراده تو را در زندگی خود نمی خواهیم و حضور او را در زندگی خود نپذیریم خداوند هیچ چاره ای ندارد که به انتخاب ما احترام گذاشته و اجازه بدهد که ابدیت خود را در دوری از او و در جهنم بگذرانیم تصمیمات امرور ما آینده ما را می سازند.

به سوی او

asheghkoshon — Fri, 13 Apr 2007 04:14:18 GMT

ذرّه ای کوچک ، نامش اتم

هسته ای در میان و پیرامونش سیّاره هایی پروانه وار در

گردش .

دنیایی از حرکت ، تکاپو و تلاش

در حال شدن ، در جست و جو

منظومه ای بزرگ ، نامش کهکشان

با انبوهی از منظومه ها

هر منظومه ، هسته ای در میان و پیرامون سیّاره هایی

پروانه وار در گردش .

دنیایی از حرکت ، تکاپو و تلاش

در حال شدن ، در جست و جو

منظومه شمسی ، عضوی از کهکشان راه شیری

طول این کهکشان ، هزار میلیون میلیارد کیلومتر ، با صد میلیارد ستاره ؛ هر ستاره در مرکز یه منظومه ، حدود صد میلیارد منظومه در کهکشان راه شیری ! و در این کهکشان ، نزدیک ستاره به زمین ، در فاصله ی چهل هزار میلیارد کیلو متر ! و کهکشان راه شیری ، یکی از میلیارد کهکشان شناخته شده

اگر نوری از آخرین کهکشان شناخته شده هم اکنون به سوی زمین حرکن کند ، حدود ده میلیارد سال می گذرد تا به ما برسد !

آن روز ما کجاییم ؟

کهکشان ها در حرکت ،

منظومه ها در جست و جو

ستاره ها در پویش

سیّاره ها در تکاپو

و جهان در حال شدن ،

و زمین در گوشه ای از کهکشان ، با سنگ ها ، خاک ها ، گیاهان ،حیوان ها و انسان ، در تلاش

در حال رفتن ،

به هر چه می نگری ، روز بعد ، نه ، لحظه ای بعد گونه ای دیگر است ، حالی دیگر یافته است .

هر چیزی برای رفتن آمده ، از مانده می هراسد

در ماندن نابودی می بیند و در ایستایی ، مرگ !

چون می رود هست ، هست برای این که برود .

به کجا ؟

همه چیز رودی شتابان ، نه مردابی ساکن . سکوت ، قرار و آرام معنا ندارد . اگر خوب گوش دهی ،ترنّم جاری جهان را می شنوی ؛ اگر خوب چشم باز کنی قدم های شتابان رفتن را میبینی و اگر حسی قوی داشته باشی ، نسیم این جریان همواره را احساس می کنی که :

جهان ،یک شکفتن است .

آن قطره آب که بر صخره میچکد ،

این دانه که از زمین سر میزند ،

این ماهی که در دل دریا می رقصد ،

آن آفتاب که بر عالم می تابد ،

آن پرنده که در آسمان پرواز می کند

همه سرود رفتن سر داده اند ، میگویند میرویم تا بمانیم .

حتی آن گلی که درخزان پژمرده می شود ،

آن دانه ای که در خاک می روید ،

در رستخیزی جدید و تحولی دیگر ، میشکفند ، جان می گیرند

طلوع میکنند واز خاک برمی آیند .

جهان از ذرّه های اتم تا کهکشان های بزرگ می روند ،

به سوی او ، او که آن ها را به سوی خود میخواند ،

او که باقی و جاودانه است .

او جهان را برای جاودانگی آفرید ، برای حیات ،

برای زیبایی ! برای خود که عین حیات ، زیبایی و بقاست .

آن روز که خدا اولین خشت بنای عالم رانهاد،

آن روز را با محبت خود آمیخت

و چنین شد که تمام ذرات هستی رو به سوی آورد .

و آن روز که گِل آدم سرشت ،

به او میل به جاودانگی بخشید ، و خود جاودانه ترین بود ،

به او میل به زیبایی و نیکی داد ، و خودخیر و زیبایی مطلق بود ،

و از آن روز که آدم به زمین هبوط کرد ،

بنی آدم در هجر آن خیر و زیبایی و کمال ، بی قرار شد ،

و از آن هنگام ، در میان بنی آدم ، آنان که حقیقت را یافتند ؛ مشتاقانه ، بر در هستی میکوبند ، به امید لقای او و رسیدن به آستان او .

گفت پیغمبر رکوع است و سجود بر در حق کوفتن حلقه ی وجود

و این چنین ، زندگی شدنی به سوی او گردید

و رفتنی تا بی نهایت ، تا مطلق ؛

و این گونه بود که حیات زیبایی و نشاط یافت و خوف و حزن و نگرانی رخت بربست .

.•* *•. .•*. دفترچه خاطرات من .•* *•. .

آخرین پست

انتظار....

پشت دريا ها

حسني ما يه بره داشت

خداحافظ

عنوان نداره واسه دل خودم نوشتم

راه های ساده، برای ‌رسیدن به موفقیت

قدرت تفكر خلاق و سيال سازي ذهن

سرنوشت وتقدیر

به سوی او

.•* •. .•. دفترچه خاطرات من .•* *•. .